Gewoon doen joh!

blankStel, je bent puber. Je prefrontale cortex is nog niet rijp en je kunt nog niet goed plannen en gevolgen op de lange termijn overzien (ook al denk je daar zelf anders over) maar je ziet tegelijkertijd de wereld aan je voeten liggen. Vol mogelijkheden die voorheen nooit voor jou waren. Wat een verrukkelijk gevoel! 

 

Je stort je erin zonder terughoudendheid, want gevolgen op de langere termijn overzie je toch niet. Je maakt hierdoor dingen mee die je nadien niet meer mee zult maken en je beleeft avonturen waar je ouders stiekem jaloers op zijn. Wat een heerlijke tijd in je leven!

 

Stel, je kon als volwassene nog eens even terug naar die puberteit. Even de rijpheid, bezadigdheid, bedachtzaamheid afleggen die je in de loop der jaren verworven hebt. Dat zou toch heerlijk zijn! Misschien komt het doordat ik zelf eerder de neiging heb lang te aarzelen dan me onbedacht ergens in te storten, en doordat ik de neiging heb alles heel goed te overwegen voor ik een stap durf te zetten.  Da’s natuurlijk mooi, maar je loopt ook het risico van alles te missen. Dingen niet te doen die je achteraf bezien wel had willen doen.

 

Een paar jaar geleden waren mijn man en ik bezig met het kopen van een huis, of in ieder geval waren we aan het nadenken over die stap. Ik vroeg aan mijn zoon van toen zestien wat hij ervan zou vinden, hij keek op van zijn telefoon en zei: “Gewoon doen joh!” 

Gewoon doen! Ik liet de gedachte toe en bedacht welke mogelijkheden dit nieuwe huis zou hebben. Dat waren er veel, en leuke ook! Ik fantaseerde over een woonkeuken, openslaande deuren en een grote zolder met tafeltennistafel. Over een schuur met meer ruimte, en een tuin met leuke hoekjes. Wat een verrukkelijk gevoel, de wereld lag aan mijn voeten! Toen mijn man opkeek van de bouwtekening en vroeg wat ik ervan vond zei ik: “Gewoon doen!” Hij keek me verbaasd aan.

 

Dat is alweer een paar jaar geleden. We hebben de knoop doorgehakt en het gewoon gedaan! En nu, twee jaar en vele beslissingen later over gordijnen, keuken, vloeren en weet ik wat meer, is veel van wat ik toen fantaseerde realiteit aan het worden. Of in ieder geval gedeeltelijk, met een paar kleine aanpassingen. Tegen het licht van de lange termijn bleven niet al mijn goede ideeën overeind, want eerlijk is eerlijk, een beetje bedachtzaamheid en wijsheid is gewoon nodig in dit soort grote beslissingen.

 

Misschien is het zo gek nog niet dat in de schepping is gelegd dat je prefrontale cortex een rijpingsproces ondergaat. En dat je leert de gevolgen van je acties op de langere termijn te overzien. Misschien…

 

Want toch wil ik het vasthouden. Dat “gewoon doen joh”. Omdat het soms precies is wat ik nodig heb. En ik ben ervan overtuigd dat als je af en toe je prefrontale cortex even ‘uitzet’, dat verrassende vergezichten oplevert die best haalbaar kunnen zijn als je ze later tegen het licht van de lange termijn gevolgen houdt. Of in ieder geval gedeeltelijk, met een paar kleine aanpassingen…

Nog meer blogs van Gesa

Opruimen

Lente: iets nieuws!

De lente komt eraan… De zon schijnt, de temperatuur stijgt en de bomen lopen uit. De natuur schudt de winter van zich af, en ik wil hetzelfde doen. Weg met rommel, tijd voor iets nieuws!

De schuur moet eraan geloven, en alvast een stuk van de zolder ook. Hup, weg al die oude rommel! Ik kan best lang enige mate van troep verdragen maar nu is het klaar. Aan de slag!

Lees verder »
Serie 'Ouders Onderweg'

8-delige serie ‘Ouders Onderweg’

Speciale 8-delige Inspiratieserie voor ouders.

– Je bent voortdurend onderweg, maar hoe gaat het met jou?
– Zorg je nog goed voor jezelf?
– Hoe verbind jij je met anderen, met je kinderen, je tieners?
– En kun je nog een beetje mild zijn voor jezelf?
Of kun je wel wat nieuwe inspiratie gebruiken?

Lees verder »
blank

Alle ballen in de lucht!

Hoeveel ballen hou jij in de lucht? En welke bal dreigt bijna aan je aandacht te ontsnappen? Die van je oudste die (help, nu al?!) zijn intrede heeft gedaan in de puberteit? Die van je middelste, die gewoon lekker gaat en niet zoveel van je vraagt momenteel? Die van je partner..?

Lees verder »

Retraites van Gesa en Marco - Ouders Onderweg

Over onze retraite 'Ouders Onderweg'

Wat zijn we soms aan het rennen. Er is altijd zoveel dat gebeuren moet in je gezin, je zou jezelf zo voorbij lopen en op de automatische piloot maar doorgaan. Soms moet je er even uitstappen, een stapje terug doen en nadenken over vragen als:

  • Waar staan we met ons gezin?
  • Wat willen we eigenlijk?
  • Wie zijn wij, als ouders?
  • Wat hebben onze kinderen nodig?

De basis onder wat je doet als ouders is hoe je gevormd bent in je eigen gezin van herkomst. Daaruit kun je waardevolle dingen meenemen, maar soms moet je dingen juist loslaten omdat ze anders tot ballast worden.

 

Misschien had je verwachtingen die niet uit blijken te komen, worstel je met je eigen onzekerheid of angst, of zit je met je partner niet op één lijn. Stap er eens uit, en neem samen tijd om onder ogen te zien wat er is, zodat je daarna weer geïnspireerd verder kunt, met een duidelijk focus voor ogen.

Marco en Gesa van Delft retraites

Wie zijn wij?

Wij zijn Marco en Gesa van Delft, in 1994 getrouwd, en ouders van drie zoons (1996, 2000 en 2005) en een dochter (1998).

 

Halverwege de twintig waren we. En… papa en mama! Geen idee waar we aan begonnen waren, maar wel ontzettend leuk. In de afgelopen bijna kwart eeuw hebben wel elkaar vaak (lichtelijk) radeloos aangekeken, wakker gelegen en moeten slikken. Een diploma voor het ouderschap kun je nergens halen, dus je moet het maar leren in de praktijk, en dat vonden we nog best een klus… Gelukkig waren er ook momenten dat we genietend en vol trots naar die kinderen van ons konden kijken.

 

Inmiddels zijn onze kinderen bijna allemaal volwassen. Maar het is als de dag van gisteren, de hectiek van het gezinsleven: clubjes, partijtjes, ruzies tussen de kinderen, racen van voetbal naar balletles en naar huis voor het eten… Het was jongleren en ook heel regelmatig een bal laten vallen (of twee…)!

Als ouders ben je altijd onderweg, maar soms raakten wij zelf het zicht kwijt op waar we precies heen gingen. Gaandeweg leerden we naar onszelf te kijken, en leerden we door onze kinderen een nieuw stuk van onszelf kennen.

 

Het hielp ons om af en toe als een helikopter boven ons gezin (en onszelf!) te hangen en daarom nodigen we jullie als ouders uit voor zo’n pitstop. Even tijd nemen om te kijken of je de dingen nog wel doet zoals je graag wilt. Dan kun je daarna weer verder, onderweg in de richting die jij wilt.

 

We werken allebei in de zorg, hebben daardoor altijd veel met mensen gewerkt en genieten ervan om, met de mensen die we onderweg tegenkomen, samen op te lopen.

Vanuit een verlangen meer te leren over relaties, families, de bijzondere wisselwerking tussen ouder en kind deed Gesa van 2014 tot 2016 een opleiding Contextuele Hulpverlening.

 

Mail mij wanneer er een plek vrijkomt! Wanneer er een plekje vrij komt voor deze retraite, sturen we jou een mail. We delen uiteraard je e-mailadres niet met andere partijen.