Puberweeën

Als ouder van een puber voel ik me soms net Alice in Wonderland: Niets is vanzelfsprekend, en niets is meer zoals ik het ken. En daar moet je als ouder aan wennen. Aan de transformatie van dat lieve kind dat keurig deed wat je zei (meestal), die jou de allerliefste moeder vond en die je dacht te kennen, naar een wezen dat zich niet altijd door jou wil laten kennen, dat zijn eigen ruimte zoekt en over wie je de controle moet loslaten.

Dat kind bijvoorbeeld, dat altijd enthousiast uit school kwam en meteen kwijt moest wat het had beleefd, komt nu binnen met een capuchon ver over zijn ogen en dopjes in zijn oren. Hij laat zien dat hij de vaardigheid ‘zonder woorden duidelijk maken wat je NIET wilt’ uitstekend beheerst. “Hoi” roep ik dunnetjes als hij zwijgend de kamer door loopt op weg naar boven, naar zijn kamer. Geen antwoord, uiteraard. Dit kind is bezig met de transformatie van rups tot vlinder en dat is hard werken. Hij trekt zich daartoe terug in zijn kamer en komt daar alleen uit als het echt moet. 

 

Die kamer is als een baarmoeder, daarin groeit hij, ontwikkelt hij, tot hij volwassen is. Buiten ons blikveld, wel te verstaan, zoals dat hoort met een baarmoeder. Het enige dat ik merk zijn de weeën. Pittige weeën, en veel ook. Weeën in de vorm van botsingen met die hork met zijn capuchon die mijn enthousiaste kind ergens verstopt heeft. Ik zucht en zucht nog eens. Ik puf en laat maar los omdat ik niet anders kan.

 

Het duurt lang. Het is soms pijnlijk. Het is iets waar ik geen controle over heb, maar wat moet gebeuren. Het is volhouden en moed ingepraat worden door je partner en de mensen om je heen. Het enige wat je kan doen is de weeën wegzuchten, zo goed mogelijk ontspannen en loslaten. En je richten op wat komt: de geboorte van een mens.

 

En dan, op een dag, na heel wat weeën, komt hij tevoorschijn. En ik denk: wat een leuke knul! Ik herken zowaar dat enthousiaste kind van vroeger, het was er nog! Maar nu in volwassen vorm, wat rustiger, beter uitgebalanceerd, beter wetend wat hij wil. En de hork die al die tijd in zijn kamer heeft gehuisd is gelukkig verdwenen. Hoera!

Over onze retraite 'Ouders Onderweg'

Wat zijn we soms aan het rennen. Er is altijd zoveel dat gebeuren moet in je gezin, je zou jezelf zo voorbij lopen en op de automatische piloot maar doorgaan. Soms moet je er even uitstappen, een stapje terug doen en nadenken over vragen als:

  • Waar staan we met ons gezin?
  • Wat willen we eigenlijk?
  • Wie zijn wij, als ouders?
  • Wat hebben onze kinderen nodig?

De basis onder wat je doet als ouders is hoe je gevormd bent in je eigen gezin van herkomst. Daaruit kun je waardevolle dingen meenemen, maar soms moet je dingen juist loslaten omdat ze anders tot ballast worden.

 

Misschien had je verwachtingen die niet uit blijken te komen, worstel je met je eigen onzekerheid of angst, of zit je met je partner niet op één lijn. Stap er eens uit, en neem samen tijd om onder ogen te zien wat er is, zodat je daarna weer geïnspireerd verder kunt, met een duidelijk focus voor ogen.

 

Klooster retraite Zee

Onze locatie 'Klooster Heiloo' is 8 km van zee

Leuke blogs voor Ouders Onderweg

Gesa is naast retraiteleidster ook schrijfster. Ze schrijft regelmatig blogs  speciaal voor Ouders Onderweg. Vind je het leuk om deze te ontvangen, vul dan hier je naam en e-mailadres in. 

[contact-form-7 404 "Niet gevonden"]
Marco en Gesa van Delft retraites

Wie zijn wij?

Wij zijn Marco en Gesa van Delft, in 1994 getrouwd, en ouders van drie zoons (1996, 2000 en 2005) en een dochter (1998).

 

Halverwege de twintig waren we. En… papa en mama! Geen idee waar we aan begonnen waren, maar wel ontzettend leuk. In de afgelopen bijna kwart eeuw hebben wel elkaar vaak (lichtelijk) radeloos aangekeken, wakker gelegen en moeten slikken. Een diploma voor het ouderschap kun je nergens halen, dus je moet het maar leren in de praktijk, en dat vonden we nog best een klus… Gelukkig waren er ook momenten dat we genietend en vol trots naar die kinderen van ons konden kijken.

 

Inmiddels zijn onze kinderen bijna allemaal volwassen. Maar het is als de dag van gisteren, de hectiek van het gezinsleven: clubjes, partijtjes, ruzies tussen de kinderen, racen van voetbal naar balletles en naar huis voor het eten… Het was jongleren en ook heel regelmatig een bal laten vallen (of twee…)!

Als ouders ben je altijd onderweg, maar soms raakten wij zelf het zicht kwijt op waar we precies heen gingen. Gaandeweg leerden we naar onszelf te kijken, en leerden we door onze kinderen een nieuw stuk van onszelf kennen.

 

Het hielp ons om af en toe als een helikopter boven ons gezin (en onszelf!) te hangen en daarom nodigen we jullie als ouders uit voor zo’n pitstop. Even tijd nemen om te kijken of je de dingen nog wel doet zoals je graag wilt. Dan kun je daarna weer verder, onderweg in de richting die jij wilt.

 

We werken allebei in de zorg, hebben daardoor altijd veel met mensen gewerkt en genieten ervan om, met de mensen die we onderweg tegenkomen, samen op te lopen.

Vanuit een verlangen meer te leren over relaties, families, de bijzondere wisselwerking tussen ouder en kind deed Gesa van 2014 tot 2016 een opleiding Contextuele Hulpverlening.

 

Mail mij wanneer er een plek vrijkomt! Wanneer er een plekje vrij komt voor deze retraite, sturen we jou een mail. We delen uiteraard je e-mailadres niet met andere partijen.

Je kunt met een gerust hart boeken

Wij begrijpen dat het spannend is om in deze tijd van Corona een retraite te boeken. Daarom hebben wij onze annuleringsvoorwaarden aangepast zodat je met een gerust hart kunt boeken:

 

Wanneer je een annuleringsverzekering hebt en je moet onverhoopt annuleren, dan krijg je in de meeste gevallen het geld terug van de annuleringsverzekering.

Maar heb je een annuleringsverzekering en krijg je (om welke reden dan ook) het geld niet uitgekeerd, dan krijg je van ons het geld terug. Zo loop je dus geen enkel risico.

Lees hier meer

 

Dus boek, juist nu, lekker een paar dagen voor jezelf!