Selectief geheugen

blankWat waren ze toen nog schattig… 

En nu? Wat zijn je kinderen nu? Misschien niet meer schattig, maar wel… Stoer? Gezellig? Uniek? Beetje dwars soms..? Maar wel met een heel eigen gevoel voor richting?

 

Een druilerige zaterdag in januari. Een zolder die nodig moet worden opgeruimd. Eén plus één is twee: dit is een uitgelezen kans om spijkers met koppen te slaan.

 

Ongelofelijk wat je dan allemaal tegenkomt: van opblaaskrokodillen tot schaatsen in maten die niemand meer past, van kerstversiering tot kleuterwerkjes, van oude agenda’s tot …fotoboeken! Hier doet zich een ernstige stagnatie van het opruimproces voor. Terwijl mijn man efficiënt doorwerkt en zich niet laat afleiden van de Klus, kan ik niet anders dan éven neuzen in die fotoboeken… Eventjes maar. Maar op het moment dat ik dat doe, betreed ik een andere wereld. Een wereld waarin onze kinderen nog klein en schattig zijn. Een wereld van wiegjes en slapende kindjes, van vrolijke peuters en eigenwijze kleuters. Van bijzondere schoolmomenten en kampeervakanties in onze ouwe AlpenKreuzer. Nostalgie, nostalgie…   

 

Alles wat ik zie op de foto’s ademt een tijd die er niet meer is. Met een gevoel van heimwee bekijk ik foto’s van Sinterklaasfeesten: uitbundige kleuters met stralende ogen en rode wangen van de spanning. En van zonnige taferelen aan een strandje: smeltende ijsjes op bruine kindergezichtjes. Van kastanjes zoeken in het bos en van…

 

Pats! Daar gaat mijn zeepbel als mijn man over mijn schouder meekijkt en vraagt: ‘Weet je nog toen de oudste ziek werd en alles onderspuugde tijdens die vakantie in Drenthe? Of dat we niet meer wisten hoe we warm moesten worden toen het maar blééf regenen tijdens die kampeervakantie? Dat we uit armoede maar in de MacDonalds gingen zitten..?’ Van die momenten zijn duidelijk minder foto’s gemaakt. Maar ik weet het nog. En ook dat de kinderen het spuugzat waren toen. Niet alleen de kinderen trouwens… Wat een gedoe zeg, met slaapjes en luiers in een klamme vouwwagen.

 

Ik zou bijna vergeten hoe moe ik in die tijd kon zijn. Hoe vermoeiend vakanties konden zijn, hoe zonnig en leuk ook, je was wel altijd bézig. Op deze regenachtige middag op zolder bekijk ik het verleden door een grote roze bril en is mijn geheugen ernstig selectief.

 

Hoe zou ik terugkijken op deze tijd over, pak ‘m beet, tien jaar? Goeie vraag. Wat zou ik onthouden hebben, en wat zou mijn selectieve geheugen aan het vergeten zijn? Hoe ziet mijn wereld van nu er uit door een grote roze bril..? Kortom, wat maakt deze tijd speciaal, het genieten waard? 

 

Ik klap de fotoboeken dicht en kijk om me heen. Ik stap bewust weer in de wereld van nu, die bepaald niet klein en schattig meer is, maar wel gezellig, vol reuring, met (bijna) volwassen kinderen die zich ontwikkelen en nieuwe dingen doen. Met uitstapjes en gesprekken op gelijkwaardig niveau. Van bakkies doen en doorbomen. Dat zal ik terugzien in de foto’s, over tien jaar. En de vervelende discussies, mopperende pubers, gesloten tieners, ééuwig aan de hand gekleefde telefoons…. die vergeten we gewoon. Leve het selectieve geheugen!!

Nog meer blogs van Gesa

Opruimen

Lente: iets nieuws!

De lente komt eraan… De zon schijnt, de temperatuur stijgt en de bomen lopen uit. De natuur schudt de winter van zich af, en ik wil hetzelfde doen. Weg met rommel, tijd voor iets nieuws!

De schuur moet eraan geloven, en alvast een stuk van de zolder ook. Hup, weg al die oude rommel! Ik kan best lang enige mate van troep verdragen maar nu is het klaar. Aan de slag!

Lees verder »
Serie 'Ouders Onderweg'

8-delige serie ‘Ouders Onderweg’

Speciale 8-delige Inspiratieserie voor ouders.

– Je bent voortdurend onderweg, maar hoe gaat het met jou?
– Zorg je nog goed voor jezelf?
– Hoe verbind jij je met anderen, met je kinderen, je tieners?
– En kun je nog een beetje mild zijn voor jezelf?
Of kun je wel wat nieuwe inspiratie gebruiken?

Lees verder »
blank

Alle ballen in de lucht!

Hoeveel ballen hou jij in de lucht? En welke bal dreigt bijna aan je aandacht te ontsnappen? Die van je oudste die (help, nu al?!) zijn intrede heeft gedaan in de puberteit? Die van je middelste, die gewoon lekker gaat en niet zoveel van je vraagt momenteel? Die van je partner..?

Lees verder »

Retraites van Gesa en Marco - Ouders Onderweg

Over onze retraite 'Ouders Onderweg'

Wat zijn we soms aan het rennen. Er is altijd zoveel dat gebeuren moet in je gezin, je zou jezelf zo voorbij lopen en op de automatische piloot maar doorgaan. Soms moet je er even uitstappen, een stapje terug doen en nadenken over vragen als:

  • Waar staan we met ons gezin?
  • Wat willen we eigenlijk?
  • Wie zijn wij, als ouders?
  • Wat hebben onze kinderen nodig?

De basis onder wat je doet als ouders is hoe je gevormd bent in je eigen gezin van herkomst. Daaruit kun je waardevolle dingen meenemen, maar soms moet je dingen juist loslaten omdat ze anders tot ballast worden.

 

Misschien had je verwachtingen die niet uit blijken te komen, worstel je met je eigen onzekerheid of angst, of zit je met je partner niet op één lijn. Stap er eens uit, en neem samen tijd om onder ogen te zien wat er is, zodat je daarna weer geïnspireerd verder kunt, met een duidelijk focus voor ogen.

Marco en Gesa van Delft retraites

Wie zijn wij?

Wij zijn Marco en Gesa van Delft, in 1994 getrouwd, en ouders van drie zoons (1996, 2000 en 2005) en een dochter (1998).

 

Halverwege de twintig waren we. En… papa en mama! Geen idee waar we aan begonnen waren, maar wel ontzettend leuk. In de afgelopen bijna kwart eeuw hebben wel elkaar vaak (lichtelijk) radeloos aangekeken, wakker gelegen en moeten slikken. Een diploma voor het ouderschap kun je nergens halen, dus je moet het maar leren in de praktijk, en dat vonden we nog best een klus… Gelukkig waren er ook momenten dat we genietend en vol trots naar die kinderen van ons konden kijken.

 

Inmiddels zijn onze kinderen bijna allemaal volwassen. Maar het is als de dag van gisteren, de hectiek van het gezinsleven: clubjes, partijtjes, ruzies tussen de kinderen, racen van voetbal naar balletles en naar huis voor het eten… Het was jongleren en ook heel regelmatig een bal laten vallen (of twee…)!

Als ouders ben je altijd onderweg, maar soms raakten wij zelf het zicht kwijt op waar we precies heen gingen. Gaandeweg leerden we naar onszelf te kijken, en leerden we door onze kinderen een nieuw stuk van onszelf kennen.

 

Het hielp ons om af en toe als een helikopter boven ons gezin (en onszelf!) te hangen en daarom nodigen we jullie als ouders uit voor zo’n pitstop. Even tijd nemen om te kijken of je de dingen nog wel doet zoals je graag wilt. Dan kun je daarna weer verder, onderweg in de richting die jij wilt.

 

We werken allebei in de zorg, hebben daardoor altijd veel met mensen gewerkt en genieten ervan om, met de mensen die we onderweg tegenkomen, samen op te lopen.

Vanuit een verlangen meer te leren over relaties, families, de bijzondere wisselwerking tussen ouder en kind deed Gesa van 2014 tot 2016 een opleiding Contextuele Hulpverlening.

 

Mail mij wanneer er een plek vrijkomt! Wanneer er een plekje vrij komt voor deze retraite, sturen we jou een mail. We delen uiteraard je e-mailadres niet met andere partijen.